Radioactive Stoffen - Gevaarsetiketten - Klasse 7
Gevaarsetiketten en borden met pictogram en/of tekst voor het transport en vervoer van gevaarlijke stoffen over de weg (ADR), over het spoor (RID), door de lucht (IATA), over zee (IMDG, IMO) en voor de binnenvaart (ADN).
Deze stickers en labels worden gebruikt voor het transport van radioactieve stoffen / radioactive - volgens ADR klasse 7.
Gevarenklasse 7: Radioactieve stoffen
Gevarenklasse 7 omvat stoffen en voorwerpen met radioactieve materialen. Aangezien radioactiviteit niet te proeven of te ruiken is, vormen deze stoffen een specifiek gevaar. Ze kunnen bijvoorbeeld menselijke en dierlijke DNA veranderen en ernstige gezondheidsschade veroorzaken bij ongelukken tijdens hanteren en gebruik. Typische voorbeelden van gevarenklasse 7 zijn voornamelijk uranium en plutonium, die in verschillende instrumenten en objecten kunnen voorkomen. Dit zijn bijvoorbeeld medische instrumenten (zoals röntgenapparatuur) en technische testapparatuur voor productiecontrole.
Met name bij de opslag en het transport van radioactieve materialen is het belangrijk om een beoordeling van mogelijke straling te kunnen maken. Daarom worden de objecten en stoffen onderverdeeld in subklassen, waarvan de toewijzing en etikettering zijn gedefinieerd in de "UN-regels voor het veilig transport van radioactieve materialen" van het IAEA. De classificatie is gebaseerd op de transportindex (TI), die wordt bepaald op basis van de respectieve dosis snelheid van de stof.
Subklasse 7: Categorie I Wit (7A)
Deze subklasse omvat radioactieve stoffen van categorie I, ook wel bekend als "7A". Ze worden gekenmerkt doordat de hoogste oppervlaktedosis lager is dan 0,005 mSv/uur (millisievert per uur). Dit moet worden aangegeven aan de buitenkant van de verpakkingen. Een transportcode hoeft niet te worden aangegeven, maar het gevarenetiket 7A moet zichtbaar en ingevuld zijn bij verzending.
Subklasse 7: Categorie II Geel (7B)
Gevarenklasse 7B omvat daarentegen categorie II-radioactieve stoffen die personen blootstellen aan externe straling en daarom een groot gevaar vormen, vooral voor mensen die ermee werken. Voor deze stoffen moet de blootstellingstijd worden beperkt in overeenstemming met ADR-instructie 5.4.3 om het risico voor personen te verminderen. De oppervlakte dosis snelheid voor Groep 7B ligt tussen 0,005 mSv/uur en 0,5 mSv/uur.
In tegenstelling tot gevarenklasse 7A moet ook de transportindex worden gespecificeerd, die niet hoger mag zijn dan 1,0. Deze categorie wordt ook vaak aangeduid als Categorie II-Geel en heeft een geel gevarenetiket.
Subklasse 7: Categorie III Geel (7C en 7D)
Subklassen 7C en 7D kunnen worden gecombineerd als Categorie III-Geel, maar hebben verschillende limieten. Voor stoffen in gevarenklasse 7C kan de stralingsdosis variëren tussen 0,5 mSv/uur en 2 mSv/uur. Ook hier gelden beperkingen met betrekking tot blootstellingstijd en gevaren bij inname van de stof. De transportindex mag niet hoger zijn dan 10.
Subklasse 7D gaat nog verder: de dosis snelheid aan de buitenkant mag hoger zijn dan 2 mSv/uur, maar mag niet hoger zijn dan 10 mSv/uur. In ruil daarvoor mag de transportindex hoger zijn dan 10. Als stoffen en objecten worden vervoerd met "uitsluitend gebruik" en bepaalde aanvullende vereisten, is de transportindex echter niet beperkt.
Subklasse 7: Splijtbare materialen (7E)
Subklasse 7E heeft een speciale status omdat vertegenwoordigers van deze categorie splijtbare materialen zijn. Daarom krijgt de klasse een eigen wit gevarenetiket, waarop het woord "Splijtbaar" of "Fissile" en een aanvullende veiligheidsaanduiding staan. Bovendien moet de kritische veiligheidsindex (CSI) op het gevarenetiket worden vermeld, wat categorie 7E onderscheidt van de andere categorieën